کرمان رصد - فوتبال 360 /متن پیش رو در فوتبال 360 منتشر شده و بازنشرش در آخرین خبر به معنای تاییدش نیست
تیم ملی ایران فرصت بزرگ صعود به مرحله حذفی را از دست داد تا کار به اماواگر بکشد.
بازار ![]()
تیم ملی ایران در اولین بازی مرحله گروهی در جام جهانی مقابل نیوزیلند متوقف شد؛ شاگردان قلعهنویی که در این جدال به مصاف ضعیفترین تیم جام جهانی رفته بودند به نتیجه مساوی 2-2 رضایت دادند تا همین حالا، کار صعود به مرحله حذفی به اماواگر بکشد. البته که در فوتبال نمیشود چیزی را زودتر از موعد پیشبینی کرد؛ با این وجود، نمایش تیم ملی و البته قدرت رقبای پیش رو، میتواند منجر به شکلگیری یک اماواگر دیگر شود.
لعنت به میله!
ایران برابر نیوزیلند به تساوی رسید. در نگاهی کلی، حتی اگر رقیب اهل اقیانوسیه در جایگاه هشتادوپنجم دنیا هم ایستاده باشد، نتیجه چندان ناعادلانه نبود. واقعیت همین روشن است؛ بضاعت فوتبال ایران و داشتههای فنی و غیرفنیاش بیش از چیزی که در اولین بازی به نمایش گذاشته شد، نیست. آشفتگی در خط دفاعی، دل بستن به هنر و تجربه مهدی طارمی در جلوی زمین و خلاقیت فردی تعدادی از بازیکنان از جمله رامین رضاییان. بیش از این، توقع داشتن از این تیم ملی، دامن زدن به بیعدالتی در فوتبال است. نیوزیلند با برنامه مشخصی مقابل ایران حضور پیدا کرد، از ضعف خط دفاعی نهایت بهره را برد و به هدفش رسید. برای آنها متوقف کردن تیم بیستم دنیا یک «دستاورد» است. برای ما اما میتوان «دستاوردسازی» کرد؛ مثلا به «ایکسجی» بهتر بالید و یا از بخت نالید که چرا توپ مهدی طارمی در نیمه نخست به «میله» خورد.
درود بر میله!
البته که نالیدن از بخت بد، همیشگی نیست؛ چراکه همین «میله» در نیمه دوم به کار تیم ملی آمد و ضربه سر محمد محبی را به تور نیوزیلند هدایت کرد تا مانع از ثبت یک نتیجه بد و زشت در اولین بازی جام جهانی شود. ایران دو بار از رقیب عقب افتاد؛ این یکی نکته منفی برای تیمی است که آمده بود دست پر مقابل ضعیفترین رقیب گروه خارج شود. در سوی دیگر، تیم ملی 2 بار همین گلهای خورده را جبران کرد تا این مورد تبدیل به معدود نقطه قوتش در این بازی شود. میل به برگشتن به بازی و شاید میل به پیروزی مقابل نیوزیلند.
غیر از آن، مورد چندان دندانگیری نبود. شاید اگر چند جوان در اردو بودند و در فهرست حضور داشتند، میشد به لحاظ بدنی، رقیب را عاجز کرد و دلخوش به اشتباه فردی آنها شد. با این وجود، تکرار مکررات فعلا بیفایده است؛ ایران تیم سالخوردهای است که بهترین فرصت صعود به عنوان حداقل تیم سوم از این گروه را از دست داده و حالا کارش به اما و اگر کشیده شده. شاید با یک برد یا دو تساوی در دیدارهای پیش رو مقابل بلژیک و مصر به این هدف برسد، شاید هم وداع تلخی در سادهترین گروه ممکن و متصور برای جام جهانی داشته باشد. با این حال، قبل از رسیدن به آن نقطه، تاج و امیر قلعهنویی باید لعنت و درود بر میله بفرستند که برنامههایشان را ابتدا خراب و بعد نجاتشان داد.