کرمان رصد - اکو ایران /متن پیش رو در اکو ایران منتشر شده و بازنشرش در آخرین خبر به معنای تاییدش نیست
با وجود انتظارات فزاینده - از واشنگتن گرفته تا تهران - مبنی بر اینکه ترامپ و نتانیاهو حملات را از سر خواهند گرفت، تحلیلگران می‌گویند که چنین عملیاتی به‌هیچ‌وجه «آسان» نخواهد بود.
به گزارش اکوایران، روایت‌های متفاوت از ابتکارات دیپلماتیک کنونی میان تهران و واشنگتن، نشان‌دهنده ابهاماتی است که پیرامون آن وجود دارد. این ابتکارات در حال حاضر تنها یک «آغاز» محسوب می‌شود، نه یک پیشرفت تعیین‌کننده در مذاکرات. در واقع، هیچ‌یک از طرفین به‌طور علنی تمایلی برای دست کشیدن از خواسته‌های اصلی خود نشان نداده‌اند و جزئیات دقیق توافق پیشنهادی نیز همچنان نامشخص است.
نقطه بی‌بازگشت
به نوشته دنیس سیترونوویچ، تحلیل‌گر مسائل منطقه‌ای، تلاش‌های دیپلماتیک فشرده روزهای اخیر، از جمله مشارکت معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده، جی دی ونس، نشان می‌دهد که همه طرف‌ها می‌دانند که چقدر به نقطه بی‌بازگشت نزدیک شده‌اند. در صورت عدم دستیابی به موفقیت دیپلماتیک، عملیات نظامی ایالات متحده علیه ایران احتمالاً هم شدید و هم گسترده خواهد بود و برای دستیابی به حداکثر نتایج در کوتاه‌ترین زمان ممکن طراحی شده است. اما باید در نظر داشت، که پس از پایان تشدید تنش‌ها، شرایط بازگشت به مذاکرات پس از آن می‌تواند به طور قابل توجهی بدتر شود، به ویژه اگر خسارات وارده به ایران از نظر مقیاس بی‌سابقه باشد.
این احتمال وجود دارد که هر دو طرف بر این باورند که دور دیگری از تشدید نظامی قبل از از سرگیری دیپلماسی معنادار ضروری است. مشکل این است که تخریب پیش‌بینی‌شده، همراه با فرسایش عمیق‌تر اعتماد، پیش‌بینی اینکه چگونه چنین رویارویی می‌تواند نتیجه دیپلماتیک مطلوب‌تری به همراه داشته باشد را دشوار می‌کند. تنها استثنای احتمالی این است که واشنگتن پس از عملیات نظامی، حتی بدون توافق، تصمیم به خروج از درگیری گرفته باشد.
در همین حال، به نظر می‌رسد نگرانی عمیق در سراسر کشورهای خلیج فارس در مورد پیامدهای یک جنگ منطقه‌ای گسترده‌تر، به طور فزاینده‌ای بر تلاش‌های دیپلماتیک تأثیر می‌گذارد. با این حال، چالش اساسی بدون تغییر باقی مانده است: علیرغم عزم میانجیگران برای یافتن راه حل، شکاف‌های بین واشنگتن و تهران همچنان قابل توجه است. هر طرف معتقد است که طرف مقابل باید امتیازات لازم را بدهد. تا زمانی که این محاسبه پابرجا باشد، بن‌بست دیپلماتیک احتمالاً ادامه خواهد یافت.
یکی از سناریوهای احتمالی که میانجیگران ممکن است در حال بررسی آن باشند، یک توقف محدود و با دقت مدیریت شده در خصومت‌ها است که احتمالاً شامل کاهش فشار نظامی ایالات متحده بر ایران در ازای توقف حملات ایران علیه کشورهای خلیج فارس می‌شود. چنین ترتیبی می‌تواند حرکت دیپلماتیک بسیار مورد نیاز را ایجاد کند و فضایی برای مذاکرات بیشتر ایجاد کند.
اما به خودی خود، اختلافات اساسی که منجر به رویارویی می‌شوند را حل نخواهد کرد. بنابراین، روزهای آینده می‌توانند تعیین‌کننده باشند. پنجره دیپلماسی در حال تنگ‌تر شدن است و پیامدهای محاسبات اشتباه در حال افزایش است.
۴۸ ساعت سرنوشت‌ساز؛ بارقه‌ای از امید در جبهه آمریکا و ایران؟
در این شرایط، تریتا پارسی، معاون اجرایی موسسه کوئینسی معتقدست که برای نخستین بار در ماه‌های اخیر، «بارقه‌ای از امید در جبهه آمریکا و ایران» مشاهده می‌کند. او به شبکه الجزیره گفت: «پس از هفته‌ها قرار داشتن در آستانه جنگ، هرگونه حرکتی که به دور شدن از تشدید تنش‌ها بینجامد، مایه خرسندی است. اما دلیل وجود این بارقه امید آن است که به نظر می‌رسد ترامپ در پای میز مذاکره، موضعی معقول‌تر و واقع‌بینانه‌تر اتخاذ کرده است».
پارسی اظهار داشت که ۴۸ ساعت آینده «احتمالاً سرنوشت‌ساز خواهد بود» و هشدار داد که ممکن است اسرائیل برای منحرف کردن این روند تلاش کند. او افزود که این پیشرفت دیپلماتیک «برای اسرائیل — که سابقه‌ای طولانی در کارشکنی در دیپلماسی میان آمریکا و ایران در حساس‌ترین لحظات دارد تا ایالات متحده را به سمت جنگ سوق دهد — خبری بسیار ناگوار تلقی خواهد شد». این در شرایطی است که ترامپ می‌گوید مذاکرات با ایران «به خوبی پیش می‌رود» و دبیر شورلی عالی امنیت ملی جمهوری اسلامی نیز می‌گوید آخرین نامه آمریکا نشان‌دهنده تغییری در لحن است که «نشانه‌ای بسیار مثبت» محسوب می‌شود.