کرمان رصد - ناتوانی در مدیریت بحران‌ها، انزوای دیپلماتیک، رسوایی‌های خودساخته و شکست‌های راهبردی در دستیابی به اهداف کلان؛ ستون‌های قدرت سخت و نرم آمریکا را ویران کرده است. در تقابل با این انحطاط، نگاه توحیدی و قدرت مادی در جمهوری اسلامی ایران، نظم امنیتی منطقه را بازتعریف کرده و مسیر را برای پایان دوران سلطه و آغاز عصر بازدارندگی مطلق هموار نموده است.
به گزارش خبرگزاری صدا و سیما ، شواهد تاریخی هفت‌دهه اخیر، گویای یک حقیقت بنیادین است و آن اینکه؛ مداخلات سیاسی و نظامی آمریکا در ایران، یک سیاست مستمر و همیشگی بوده است. این روند ازکودتای ۲۸ مرداد و غارت دارایی‌های ملت خصوصاً نفت، تأسیس ساواک و سرکوب ملت و استفاده از انواع ترفند‌ها برای حفظ حکومت دست‌نشانده در قبل از انقلاب، کلید خورد. پس از انقلاب اسلامی نیز این مداخلات جای خود را به اعمالِ انواع سیاست‌های تهاجمی با شدت و حدت بی‌سابقه داد از جمله؛ حمایت‌های همه‌جانبه از گروه‌های تجزیه‌طلب، منافقین و رژیمِ صدام، تحریم‌های گسترده، پشتیبانی از کودتاها، آشوب‌ها، بمباران شهر‌ها و به شهادت رساندن مردم عادی، کودکان و زنان و همچنین ترور هدفمند نخبگان، دانشمندان، فرماندهان و رهبر عظیم‌القدر.
زوال قدرت سخت و قدرت نرم آمریکا.
اما امروز، همین خوی استکباری و سیاست تجاوزکارانه، آمریکا را به ورطه نابودی رسانده است. چرا که این جنایات، نه تنها در ایران، بلکه در جهان، اعتبار و مشروعیت ادعایی سران این کشور را با بحران مواجه کرده و اکنون، «قدرت و سلطه رو به زوال آمریکا در هر دو بعد قدرت سخت نظامی و قدرت نرم بین‌المللی، دچار سقوطی برگشت‌ناپذیر شده و روند فروپاشی آن تسریع گردیده است». این سقوط، دیگر یک ادعای سیاسی نیست و در لایه‌های مختلف، از بحران‌های ساختاری ملی تا شکست در یک‌جانبه‌گرایی فراملی، به شکلی عینی تجلی یافته است.
زوال قدرت سخت آمریکا، در پی شکست در برابر استراتژی دفاع نامتقارن ایران، غیرقابل‌انکار است. استفاده هوشمندانه ایران از پهپاد‌ها و سامانه‌های پدافندی، نه تنها هزینه‌های میلیاردی عملیاتی آمریکا را به شدت افزایش داده، بلکه توان پشتیبانی ناوگان مستقر در منطقه را نیز با بحران جدی مواجه کرده است. همچنین این فشار نظامی، با ایجاد شکاف‌های عمیق در فرماندهی ارتش، آمریکا را به نقطه «ناتوانی در مدیریتِ بحران‌های هم‌زمان» رسانده است.
در عرصه قدرت نرم نیز، آمریکا با سقوطی بی‌سابقه در افکار عمومی، به انزوای دیپلماتیک خود رسیده است. این انزوا و بن‌بست خودساخته، محصول تلاقی سه واقعیت تلخ است: در وهله نخست، اوج‌گیری نفرت جهانی علیه صهیونیسم در پی حمایت‌های بی‌وقفه و همه‌جانبه واشنگتن از تل‌آویو؛ سپس، شکست‌های مکرر این کشور در برابر جمهوری اسلامی ایران در عرصه‌های گوناگون و در نهایت، ناکامی در تأمین «چتر امنیتیِ» پوشالی با ادعای حمایت از پایگاه‌های خود در منطقه!.
این مجموعه عوامل باعث شده تا حتی متحدان منطقه‌ای نیز، به دنبال یافتن جایگزین‌هایی برای تأمین امنیت خود باشند. این بی‌اعتمادی گسترده و در پی آن فروپاشی اعتبار هنجاری آمریکا، این کشور را از جایگاه به اصطلاح رهبری جهانی، به جایگاه یک «قدرت رو به افول»، «غیرقابل‌اعتماد» و «در حال انزوا» تنزل داده است.
اذعان به شکست راهبردی
شکست‌های استراتژیک از جمهوری اسلامی ایران، نه تنها توهم برتری نظامی آمریکا را به چالش کشید، بلکه با تحمیل هزینه‌های اقتصادی سنگین، منجر به فروپاشی سیاسی جمهوری‌خواهان در انتخابات داخلی آمریکا هم شد. تا جایی که ترامپ و مسئولان آمریکایی، صراحتاً به نقش این شکست، در زوال قدرت خود اعتراف کردند. حتی نشریاتی مانند «فارن‌افرز» نیز، ناتوانی این کشور در تغییر نظام یا نابودی توانمندی‌های راهبردی ایران را یک «شکست استراتژیک» نامیدند.
شکست‌های راهبردی آمریکا در این قریب به پنج دهه علیه جمهوری اسلامی ایران، بویژه وقایع سال‌های اخیر، چون کودتای تمام عیار ۱۸ و ۱۹ دی ۱۴۰۴ و پس از آن جنگ تحمیلی سوم که به شهادت جمع کثیری از فرماندهان، سران نظام، خیل عظیمی از مردم عادی، زنان و کودکان و رهبر شهید انجامید، تصمیم سازان جنگ‌طلب آمریکا را به لفاظی‌های دروغین و تهدید‌های غیر متعارف با هدف تلاش برای احیای وجهه از دست رفته خود، واداشت.
نظم جدید جهانی
در واقع، آنچه در ورطه کنونی در معادلات منطقه مشاهده می‌شود، تجلی یک تضاد استراتژیک و بی‌سابقه است. از یک سو، «تسریع در روند زوال آمریکا در هر دو بعد قدرت سخت و نرم» و از سوی دیگر، استمرار راهبرد «ایران هرچه قوی‌تر» به عنوان تنها مسیر قطعی برای نیل به بازدارندگی مطلق و صیانت از امنیت ملی. این تقابل میان «افول و زوال استکبار» و «صعود مقتدرانه و تمدن‌ساز جمهوری اسلامی»، نظم نوین سیاسی و امنیتی در غرب آسیا را بازتعریف
کرده و نشان می‌دهد که مسیر آینده، نه بر محور قدرت‌های فروریخته، بلکه بر مدار اراده مقتدر ملت ایران استوار شده است.
دکترین «وحدت ساحات»
تجلی عینی این افول، در سطح منطقه‌ای با مفهوم «وحدت ساحات» گره خورده است. عاملی بنیادین که نقطه ثقل آن «هماهنگی» و «تاب‌آوری» است و نظم نوین سیاسی و امنیتی در غرب آسیا را بازتعریف می‌کند. «اینک صحنۀ خلیج فارس خصوصاً تنگۀ هرمز همچنان‌که بطلان افسانه شکست‌ناپذیری آمریکا را رقم زده است، ضعف و زبونی حکومت‌های دست‌نشانده‌شان را نشان می‌دهد».
اعمال مدیریت ایران بر نقاط استراتژیک منطقه، «جهادی ابتدایی علیه استکبار» است که هر تکرارِ تعدی را با ابعادی بسیار وسیع‌تر پاسخ می‌دهد و مسیر رسیدن به تمدن نوین اسلامی را هموار می‌سازد. این افول استکبار، تنها با تکیه بر سلاح نیست، بلکه «با علم و تقوا و مهارت و اخلاق و اراده و تلاش فوق‌العاده» شتاب می‌گیرد. مأموریت خطیر تسریع در این سقوط، بر عهده نسل جوانی است که با تکیه بر تخصص و بصیرت، آینده‌سازان کشور و پیشرانان انقلاب علمی و فناورانه هستند. این اراده جمعی، همان نیروی محرکه‌ای است که هرگونه توهم سلطه را در نطفه خفه کرده و شکوه تمدن اسلامی را در افق جهان، متجلی می‌سازد.
فرجام سخن
تنها راه مقابله با دشمنی که در عین زوال، همچنان به تهدید متوسل می‌شود، «حفظ عزت و اعتماد به قدرت توحیدی و ملی» و «تاب‌آوری» است. در مواجهه با شیطان بزرگ، باید بر موضع «تحقیر دشمن» پافشاری کرد؛ به‌گونه‌ای که «با سینه‌ای ستبر و نگاهی از بالا»، اراده مستکبر در هم شکسته شود. در این مسیر، تنها با «هم‌عهدی برای رسیدن به اهداف والا» است که می‌توان بر هرگونه تردیدی غلبه کرد. چرا که «آرزوی شیطان بزرگ، مبنی بر تسلیم بی‌قید و شرط ملت ایران، محکوم به شکست است». هر ساختاری که بر پایه ظلم بنا شده باشد، در برابر اراده‌ای که به علم و تقوا مسلح گشته، ناگزیر از سقوط است. زیرا حقیقت نهایی و ابدی این است که: «الباطلُ کان زهوقاً».