کرمان رصد - تسنیم /اردوی سه‌روزه بازیکنان 15 ساله آکادمی آلکمار به یکی از جنجالی‌ترین پرونده‌های فوتبال پایه هلند تبدیل شد.
در آگوست 2016، بازیکنان تیم زیر 16 سال آکادمی AZ هلند تصور می‌کردند برای تفریح به پارک سرگرمی Walibi Holland می‌روند اما مربیان برنامه دیگری داشتند. نوجوانان به جای یک روز تفریحی راهی اردویی سه‌روزه در جنگل‌های آلمان شدند؛ اردویی با هدایت نظامیان سابق که قرار بود توان جسمی و روانی آنها را به شکلی غیرمعمول آزمایش کند.
ماجرا زمانی برای بازیکنان روشن شد که اتوبوس از مسیر پارک عبور کرد و به سمت آلمان ادامه داد. تلفن‌های همراه‌شان جمع‌آوری شد و پس از چهار ساعت و نیم، درهای اتوبوس مقابل جنگلی در آلمان باز شد. سه نظامی سابق، کیف‌های ارتشی و تنه‌های سنگین درخت نخستین چیزهایی بودند که نوجوانان با آنها روبرو شدند.
این اتفاق نزدیک به 9 سال در سکوت باقی ماند تا نوآ آفلتر، یکی از 19 بازیکن حاضر در اردو در گفت‌وگو با روزنامه‌های NRC و Trouw جزئیات آن را فاش کرد. این دو رسانه در مارس 2025، پس از پنج ماه تحقیق و مصاحبه با 45 نفر از اعضای باشگاه و اطرافیان آن، گزارشی مشترک منتشر کردند که تصویری تکان‌دهنده از آن سه روز ارائه می‌داد.
آکادمی موفقی که می‌خواست بازیکنانش را سخت‌تر کند
آکادمی AZ در آن زمان یکی از بهترین مراکز پرورش استعداد فوتبال هلند بود. این باشگاه پس از ورشکستگی بانک DSB، اسپانسر اصلی خود در سال 2009 سرمایه‌گذاری بیشتری روی بازیکنان جوان انجام داد. آکادمی به منبع اصلی تأمین بازیکن برای تیم بزرگسالان و یکی از پایه‌های درآمدزایی باشگاه از طریق انتقال بازیکنان تبدیل شد.
موفقیت‌ها نیز چشمگیر بودند. طبق گزارش NRC و Trouw، بیش از نیمی از بازیکنانی که به تیم زیر 15 سال می‌رسیدند، در نهایت فوتبالیست حرفه‌ای می‌شدند. تن کوپماینرس، ستاره سابق AZ و بازیکن یوونتوس یکی از نمونه‌های موفق این سیستم بود.
در سال 2023، تیم جوانان AZ با شکست 4 بر صفر رئال مادرید، پیروزی 3 بر صفر مقابل بارسلونا و برتری 5 بر صفر برابر هایدوک در فینال، نخستین قهرمانی یک باشگاه هلندی در لیگ جوانان یوفا را به دست آورد.
با این حال، در تابستان 2016 انتقادهایی متوجه آکادمی بود. برخی معتقد بودند بازیکنان AZ بیش از اندازه مؤدب، منضبط و مطیع هستند و در مسابقات بزرگ مقابل حریفان خشن‌تر و بی‌رحم‌تر کم می‌آورند. مدیران باشگاه به دنبال راهی برای افزایش سختی و مقاومت روانی بازیکنان بودند.
پیشنهاد برگزاری اردوی نظامی از سوی پدر یکی از بازیکنان تیم زیر 16 سال مطرح شد؛ مردی که سابقه خدمت در نیروهای ویژه داشت و با شرکت Special Forces in Business همکاری می‌کرد. او کلوین دوفریه، مربی تیم را به اجرای این برنامه متقاعد کرد. هدف، طراحی اردویی به قدری دشوار بود که بازیکنان در مقطعی به ترک آن فکر کنند.
تمرین‌هایی که هیچ ارتباطی با فوتبال نداشت
پس از پیاده شدن از اتوبوس، بازیکنان با نظم نظامی وارد جنگل شدند. هر دو نفر باید یک تنه درخت را حمل می‌کردند و بازیکنی که بدون هم‌گروهی مانده بود، مسئول حمل عروسکی سنگین شبیه مترسک شد.
در روزهای بعد، نوجوانان تمرین‌هایی مشابه نیروهای ویژه انجام دادند؛ از بالا رفتن از طناب و حمل تنه‌های درخت در مسافت‌های طولانی گرفته تا برپا کردن سریع چادر. برخی بازیکنان به یاد می‌آوردند که در تمرین‌های داخل دریاچه، مربیان حتی به ناتوانی بعضی از آنها در شنا کردن توجهی نمی‌کردند.
شب‌ها نیز خواب بازیکنان بارها با تمرین‌های ناگهانی قطع می‌شد. حتی رفتن به دستشویی باید از مسیر مشخصی انجام می‌گرفت. هنگامی که یکی از بازیکنان این قانون را زیر پا گذاشت، سایر اعضای تیم را به پشت روی زمین خواباندند و به او دستور دادند از روی بدن هم‌تیمی‌هایش عبور کند.
یکی دیگر از تمرین‌ها، انتقال مربی دوفریه در حالی بود که نظامیان سابق با تفنگ‌های پینت‌بال به سمت او شلیک می‌کردند. بازیکنان باید از برخورد گلوله‌ها جلوگیری می‌کردند. یکی از آنها از اصابت گلوله به گردن و تاندون آشیل یاد کرد و دیگری از کبودی‌های شدید روی ساق پا.
کشتن مرغ؛ عجیب‌ترین بخش اردو
در آخرین شام اردو، برخلاف روال معمول به بازیکنان سیب‌زمینی سرخ‌کرده داده شد اما غذای دیگری در اختیارشان نبود. وقتی بعضی از نوجوانان درخواست مرغ کردند، مربیان به مرغ‌های زنده اشاره کردند و گفتند اگر می‌خواهند گوشت بخورند، باید خودشان حیوان را بکشند و آماده کنند.
این دستور حتی با مسئولان باشگاه هماهنگ نشده بود و بارت هایوینگ، کارمند آکادمی که همراه بازیکنان حضور داشت، غافلگیر شد. با این حال، هیچ یک از مسئولان AZ مانع اجرای دستور نشدند.
بسیاری از بازیکنان با شنیدن این درخواست شوکه شدند و حاضر به انجام آن نبودند. برخی که پیشتر نیز در برابر تمرین‌های سخت مقاومت کرده بودند، مورد سرزنش قرار گرفتند. در نهایت، چند نوجوان تحت فشار به کشتن مرغ‌ها تن دادند.
کامارا برداشت متفاوتی از اردو داشت. او در همان فصل بازوبند کاپیتانی گرفت و معتقد بود مربیان نقش رهبری‌اش را تحسین کرده‌اند. با این حال، از میان بازیکنان آن تیم، تنها تعداد اندکی به فوتبال حرفه‌ای در سطح بالا رسیدند. کنزو گودمین که سابقه نزدیک به 100 بازی در اردویژه و حضور در دربی کانتی را دارد، اکنون در گراسهوپرز سوئیس بازی می‌کند.
سکوت خانواده‌ها؛ ترس از کنار گذاشته شدن
پس از بازگشت، نوآ آفلتر ماجرا را برای والدینش تعریف کرد. پدرش رابین به شدت خشمگین شد و در یک تورنمنت تابستانی در آلکمار از خانواده‌های دیگر خواست برای اعتراض به مدیریت آکادمی متحد شوند.
برخی والدین نیز ناراضی بودند اما شکایت رسمی نکردند. بسیاری از بازیکنان از خانواده‌های‌شان خواسته بودند دخالت نکنند؛ آنها همچنان باید زیر نظر همان مربیان بازی می‌کردند و نمی‌خواستند جایگاه خود را در تیم از دست بدهند.
رابین آفلتر این سکوت را نوعی «ترس از انتقام» توصیف کرد. یکی از بازیکنان نیز توضیح داد که نوجوان 15 ساله در شرایط فشار روانی شدید به سادگی نمی‌تواند تصمیم بگیرد اردو را ترک کند یا مقابل مربیان بایستد.
واکنش AZ؛ پذیرش اشتباه و تغییر رویکرد
چند روز پس از اردو، مربی دوباره بازیکنان را به راهپیمایی نظامی در محوطه باشگاه واداشت. این بار رفتار آنها در برابر چشم دیگران بود و نگرانی مدیران آکادمی را برانگیخت.
پاول براندنبورگ، رئیس آکادمی AZ، بعدها در گفت‌وگو با NRC و Trouw پذیرفت که باشگاه در آن اردو مرتکب اشتباه شده است. او اعلام کرد که پس از بررسی داخلی، تصمیم گرفته شد اردوهای نظامی مشابه دیگر برگزار نشوند.
با این حال، او همچنان معتقد است بازیکنان جوان باید در شرایط دشوار قرار بگیرند تا از نظر ذهنی رشد کنند. AZ در سال 2024 یک مربی ورزشی از نیروهای زمینی هلند استخدام کرد تا برنامه آمادگی روانی بازیکنان را مدیریت کند؛ با این تفاوت که اکنون این فعالیت‌ها زیر نظارت مستقیم باشگاه انجام می‌شود.
AZ در واکنش کتبی به گزارش رسانه‌ها، آن را یک‌جانبه دانست و تأکید کرد که اتفاقات سال 2016 نباید تصویری نادرست از شیوه کنونی کار با بازیکنان نوجوان ایجاد کند. باشگاه همچنین آمادگی خود را برای شنیدن روایت بازیکنان سابق اعلام کرد.
برای رابین آفلتر، مسئله اصلی همچنان پابرجاست: در آن سه روز، بزرگسالان مسئول مراقبت از پسرش در کنار او حضور داشتند؛ کسانی که باید از نوجوانان محافظت می‌کردند اما در برابر اتفاقات رخ‌داده هیچ اقدامی انجام ندادند.