کرمان رصد - مهر / در فهرست اولیه کاروان ایران برای بازیهای آسیایی ناگویا سهمیه تنیس نسبت به دوره گذشته افزایش یافته و رشته پدل نیز برای نخستین بار در فهرست اعزامی قرار گرفته است. تغییری که این پرسش را مطرح میکند آیا نگاه مسئولان ورزش کشور به تنیس از حمایت صرف به انتظار برای نتیجهگیری تغییر کرده است؟
در دوره گذشته تنیس معمولاً جزو رشتههایی بود که حضورش در بازیهای آسیایی بیشتر با هدف حفظ حضور در مهمترین رویداد قاره و حمایت از روند توسعه این رشته ارزیابی میشد و نتایج نیز این نگاه را تأیید میکرد. تنیس ایران معمولاً فاصله محسوسی با مدعیان آسیا داشت و به همین دلیل انتظار حضور ملیپوشان در جمع مدعیان این رقابتها چندان مطرح نبود.
اما طی چهار سال گذشته شرایط تا حدی تغییر کرده است. برگزاری دوباره مسابقات بینالمللی در ایران، افزایش اعزام بازیکنان به تورهای جهانی، رشد رنکینگ برخی ملیپوشان و قهرمانی ایران در گروه سه دیویسکاپ مجموعه اتفاقاتی بود که باعث شد نگاه به این رشته تغییر کند. حالا این روزها دیگر صحبت از «حفظ جایگاه» نیست بلکه مسئولان فدراسیون از نزدیک شدن به مدال سخن میگویند هرچند همچنان حاضر نیستند وعدهای قطعی در این خصوص بدهند.
افزایش سهمیه نیز بیدلیل نیست. معمولاً وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک در تخصیص سهمیه تنها به توسعه یک رشته توجه نمیکنند و شانس نتیجهگیری نیز یکی از معیارهای اصلی است. اضافه شدن پدل به فهرست اعزامیها نیز همین پیام را منتقل میکند؛ رشتهای که هنوز سابقه حضور طولانی در ایران ندارد اما مسئولان فدراسیون معتقدند فاصله آن با رقبای آسیایی کمتر از تنیس است و میتواند در آینده نه چندان دور به مدال نزدیک شود.
با این حال افزایش سهمیه را نباید معادل تضمین مدال دانست. واقعیت این است که سطح تنیس آسیا بسیار بالاست. کشورهایی مانند ژاپن، چین، کرهجنوبی، هند، قزاقستان و ازبکستان سالهاست در سطح حرفهای جهان بازیکن دارند و برخی از آنها صاحب تنیسورهای حاضر در گرنداسلمها هستند. عبور از چنین رقبایی نیازمند تجربه بینالمللی مستمر و حضور مداوم در تورهای حرفهای است. موضوعی که تنیس ایران هنوز در ابتدای مسیر آن قرار دارد.
همین موضوع باعث شده شاهرخ کشاورز دبیر فدراسیون تنیس با وجود تأکید بر تلاش برای کسب مدال، از دادن وعده قطعی خودداری کند. او معتقد است حضور در بازیهای آسیایی فقط به مدال ختم نمیشود و تجربه رقابت با بهترینهای قاره بخشی از فرآیند رسیدن به موفقیت است؛ همان نگاهی که بسیاری از کشورهای صاحب ورزش نیز دنبال میکنند.
در این میان شاید مهمترین نکته تغییر انتظار از تنیس باشد. اگر در گذشته حضور در بازیهای آسیایی برای این رشته بیشتر جنبه حمایتی داشت امروز افزایش سهمیه نشان میدهد سیاستگذاران ورزش کشور انتظار رقابت جدیتری از ملیپوشان دارند. این تغییر نگاه مسئولیت فدراسیون و ورزشکاران را نیز سنگینتر میکند چرا که اکنون عملکرد آنها تنها با حضور در مسابقات سنجیده نخواهد شد بلکه میزان نزدیکی به مدعیان آسیایی نیز معیار قضاوت خواهد بود.
البته برای قضاوت نهایی هنوز زود است. برنامهریزی فدراسیون برای برگزاری اردوهای مشترک، اعزام به مسابقات بینالمللی، حضور بانوان در تورهای فیوچرز و توجه ویژه به مسابقات دونفره نشان میدهد تلاشهایی برای کاهش فاصله با رقبای آسیایی در جریان است. اینکه این برنامهها تا زمان آغاز بازیهای آسیایی ناگویا چقدر به نتیجه برسد پرسشی است که پاسخ آن تنها در زمین مسابقه مشخص خواهد شد.
شاید ناگویا هنوز مقصد نهایی تنیس ایران نباشد اما میتواند مهمترین آزمون این رشته در سالهای اخیر باشد. آزمونی که مشخص خواهد کرد افزایش سهمیه و اعتماد وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک صرفاً پاداشی برای روند رو به رشد تنیس بوده یا نشانه آن است که این رشته واقعاً به مرحلهای رسیده که بتوان از آن انتظار رقابت برای مدال داشت. این انتظار شاید هنوز به معنای الزام به کسب مدال نباشد اما بدون تردید نشان میدهد تنیس ایران دیگر در جایگاه یک رشته صرفاً «حمایتشونده» قرار ندارد و باید پاسخگوی اعتماد ایجادشده نیز باشد.